بارگذاری تصویر...

آموزش بازی پوکر از چند قانون ساده شروع می شود: شناخت کارت ها، یادگیری ارزش دست ها، آشنایی با نوبت ها و فهمیدن اینکه چه زمانی باید شرط بگذارید یا کنار بروید.

وقتی این اصول را یاد بگیرید، تازه قسمت جذاب ماجرا شروع می شود؛ جایی که باید درباره کارت های حریف فکر کنید، احتمال ها را بسنجید و تصمیم بگیرید.

در این مقاله از سایت شیربت قرار است از صفر شروع کنیم و قدم به قدم جلو برویم. تمرکز ما روی تگزاس هولدم (Texas Hold’em)، یکی از محبوب ترین نسخه های این بازی است. تمام قوانین را با مثال های ساده توضیح می دهیم، یک دست کامل را از ابتدا تا پایان بازی می کنیم و در آخر هم چند تمرین داریم تا ببینید چقدر یاد گرفته اید.

پس اگر حتی نمی دانید آس قوی تر است یا شاه، خیالتان راحت باشد؛ دقیقا از همان جا شروع می کنیم!

اصطلاحات بازی پوکر

معرفی مهم ترین اصطلاحات بازی پوکر

جدول اصطلاحات مهم بازی پوکر

برای شروع کار در بهترین سایت های شرط بندی پوکر لازم است ابتدا با اصطلاحات به خوبی آشنا باشید:

🎯 اصطلاح🇮🇷 معنی فارسی
🃏 Hole Cardsکارت های شخصی
🎴 Community Cardsکارت های مشترک
🎲 Dealerپخش کننده کارت
🔘 Dealer Buttonدکمه دیلر
💰 Small Blindشرط اجباری کوچک
💵 Big Blindشرط اجباری بزرگ
🪙 Anteشرط اجباری اولیه
🏆 Potمجموع ژتون های وسط میز
✅ Checkادامه بدون شرط جدید
💳 Callبرابر کردن شرط
💸 Betثبت شرط
📈 Raiseافزایش شرط
❌ Foldکنار گذاشتن کارت
🔥 All-inشرط با تمام ژتون ها
🟢 Pre-Flopقبل از کارت های مشترک
🎴 Flop3 کارت مشترک اول
🔄 Turnکارت مشترک چهارم
🏁 Riverکارت مشترک پنجم
👀 Showdownنمایش و مقایسه کارت ها
🃏 Kickerکارت جانبی تعیین کننده
🤝 Split Potتقسیم پات
💰 Side Potپات جانبی
🎭 Bluffبلوف
🎯 Semi-Bluffبلوف با شانس بهبود دست
🔢 Outsکارت های موثر برای بهبود دست
📊 Pot Oddsنسبت هزینه ادامه به پات
🧮 Drawدست در انتظار تکمیل
📍 Positionجایگاه بازیکن
🎨 Suitedکارت های هم خال
🔗 Connectorsکارت های متوالی
♠️ Straight5 کارت متوالی
♥️ Flush5 کارت هم خال
👑 Royal Flushبالاترین استریت فلاش

پوکر چطور بازی می شود و برای برنده شدن باید چه کار کنید؟

بیایید اول تصویر کلی این بازی که یکی از محبوب ترین بازی های کازینو می باشد را بیشتر بشناسیم. در تگزاس هولدم، چند بازیکن دور یک میز می نشینند و هر نفر 2 کارت شخصی دریافت می کند. سپس در چند مرحله، 5 کارت مشترک روی میز باز می شود و بازیکنان باید با استفاده از کارت های موجود، قوی ترین دست 5 کارتی خودشان را بسازند. در طول بازی نیز چند دور شرط بندی انجام می شود و هر نفر می تواند براساس شرایط، بازی را ادامه دهد، مبلغ شرط را بالا ببرد یا کارت هایش را کنار بگذارد.

برای برنده شدن همیشه لازم نیست بهترین کارت را داشته باشید!

گاهی تمام حریفان در برابر شرط شما کنار می روند و بدون اینکه کارت هایتان را نشان دهید، ژتون های وسط میز را می برید. البته اگر چند نفر تا پایان باقی بمانند، قدرت دست ها تعیین می کند چه کسی برنده است. به همین دلیل، شناخت قوانین و تصمیم گیری درست به اندازه شناخت کارت ها اهمیت دارد.

آشنایی با 52 کارت، 4 خال و ارزش هر کارت

برای شروع، یک دسته پاسور معمولی با 52 کارت لازم دارید. در این بازی از جوکر استفاده نمی شود و کارت ها به 4 گروه یا خال تقسیم شده اند. هر خال 13 کارت دارد که شامل اعداد 2 تا 10، سرباز (J)، بی بی (Q)، شاه (K) و آس (A) هستند. اگر قبلا پاسور بازی کرده باشید، احتمالا بیشتر این کارت ها را می شناسید؛ اما اگر کاملا تازه کار هستید، کافی است جدول زیر را به خاطر بسپارید.

نام خالنمادرنگ
دل (Hearts)♥قرمز
خشت (Diamonds)♦قرمز
پیک (Spades)♠مشکی
گشنیز (Clubs)♣مشکی

ارزش کارت ها از 2 شروع می شود و به ترتیب تا 10، سرباز، بی بی، شاه و آس بالا می رود. یعنی در حالت معمول، آس بالاترین کارت و 2 پایین ترین کارت است. البته آس یک ویژگی خاص هم دارد و در بعضی دست های متوالی می تواند نقش پایین ترین کارت را بازی کند. این موضوع را کمی جلوتر با مثال یاد می گیریم.

  • ترتیب ارزش کارت ها:

2 < 3 < 4 < 5 < 6 < 7 < 8 < 9 < 10 < J < Q < K < A

حواستان باشد که ارزش خال ها با هم برابر است. مثلا آس دل از آس پیک قوی تر نیست و شاه خشت هم نسبت به شاه گشنیز برتری خاصی ندارد. خال کارت ها زمانی اهمیت پیدا می کند که بخواهید دست هایی مانند فلاش یا استریت فلاش بسازید.

هدف بازی؛ ساخت دست قوی تر یا کنار رفتن حریفان

تصور کنید با 3 نفر از دوستانتان دور میز نشسته اید و هرکدام 100 ژتون فرضی دارید. در طول یک دست، بازیکنان بخشی از ژتون هایشان را وسط میز می گذارند و برای بردن مجموع آنها رقابت می کنند. به تمام ژتون هایی که در یک دست جمع می شوند، پات (Pot) می گویند. هرچه بازیکنان شرط های بیشتری بگذارند، مقدار پات نیز بیشتر می شود.

برای بردن این ژتون ها 2 راه وجود دارد. راه اول این است که تمام حریفان Fold کنند؛ یعنی کارت هایشان را کنار بگذارند و شما تنها بازیکن باقی مانده باشید. راه دوم زمانی است که چند نفر تا پایان بازی ادامه دهند و کارت هایشان را نشان دهند. در این حالت، کسی که قوی ترین دست 5 کارتی را دارد برنده می شود. اگر بهترین دست چند نفر کاملا برابر باشد، ژتون ها میان آنها تقسیم خواهد شد.

یک میز معمولی چند بازیکن دارد و بازی از کجا شروع می شود؟

تگزاس هولدم را می توان به صورت 2 نفره هم بازی کرد، اما میزهای 6 و 9 نفره بسیار رایج هستند. در ابتدای هر دست، جایگاه بازیکنان مشخص می شود، 2 نفر شرط های اجباری اولیه را ثبت می کنند و سپس هر بازیکن 2 کارت شخصی می گیرد. این کارت ها باید از چشم حریفان مخفی بمانند؛ چون دیگران نباید بدانند دقیقا چه چیزی در دست دارید.

بعد از پخش کارت ها، نخستین دور تصمیم گیری شروع می شود. بازیکنان می توانند ادامه دهند، شرط را افزایش دهند یا کنار بروند. سپس کارت های مشترک به تدریج باز می شوند و در پایان، برنده مشخص خواهد شد. به همین راحتی! البته همین ساختار ساده، کلی موقعیت متفاوت ایجاد می کند که در ادامه همه آنها را یاد می گیریم.

از 2 کارت شخصی و 5 کارت روی میز چطور یک دست می سازید؟

یکی از مهم ترین نکاتی که باید همان اول یاد بگیرید، تفاوت کارت های شخصی و مشترک است. در تگزاس هولدم، شما در مجموع به 7 کارت دسترسی دارید، اما دست نهایی فقط از 5 کارت ساخته می شود. یعنی باید از میان تمام کارت های در دسترس، بهترین 5 کارت را انتخاب کنید. نگران نباشید؛ لازم نیست واقعا کارت ها را جابه جا کنید یا چیزی را از روی میز بردارید. فقط باید تشخیص دهید کدام 5 کارت قوی ترین دست شما را تشکیل می دهند.

تفاوت کارت های شخصی و کارت های مشترک

در شروع هر دست، 2 کارت دریافت می کنید که فقط خودتان اجازه دیدن آنها را دارید. به این کارت ها Hole Cards می گویند. در مقابل، کارت های مشترک یا Community Cards در مرکز میز قرار می گیرند و تمام بازیکنان می توانند از آنها استفاده کنند. این کارت ها به صورت تدریجی باز می شوند تا در مجموع 5 کارت مشترک روی میز قرار بگیرد.

فرض کنید کارت های شخصی شما A♠ و K♦ هستند. حالا اگر کارت های مشترک A♥، K♣، 8♠، 5♦ و 2♥ باشند، می توانید با استفاده از 2 آس و 2 شاه، یک دست دو جفت بسازید. اما فراموش نکنید که حریفان هم به همان 5 کارت مشترک دسترسی دارند و ممکن است با کارت های شخصی خودشان، دست قوی تری ساخته باشند.

انتخاب بهترین 5 کارت از میان 7 کارت موجود

شاید فکر کنید حتما باید از هر 2 کارت شخصی خودتان استفاده کنید، اما چنین قانونی وجود ندارد. گاهی هر 2 کارت به کارتان می آیند، گاهی فقط یکی از آنها اهمیت دارد و بعضی وقت ها بهترین دست شما دقیقا همان 5 کارت مشترک روی میز است. همین موضوع یکی از دلایلی است که تازه کارها در تشخیص دست برنده اشتباه می کنند.

«من همیشه فکر می کردم اگر آس دستم باشد، حتما باید برنده شوم. مثال استفاده از 5 کارت مشترک کمک کرد بفهمم چرا گاهی کارت شخصی هیچ نقشی ندارد.»

برای مثال، اگر کارت های شخصی شما 8♠ و 9♠ باشند و روی میز 6♥، 7♦، 10♣، K♥ و 2♣ قرار بگیرد، با استفاده از هر 2 کارت شخصی یک استریت از 6 تا 10 می سازید. حالا فرض کنید کارت هایتان A♣ و 3♦ باشند و روی میز K♠، Q♥، J♣، 10♦ و 4♠ دیده شود. این بار فقط از آس شخصی استفاده می کنید تا استریت 10 تا آس را بسازید و کارت 3 هیچ نقشی ندارد.

حتی ممکن است روی میز 10♥، J♥، Q♥، K♥ و A♥ قرار بگیرد. در چنین شرایطی، قوی ترین دست ممکن همان 5 کارت مشترک است و هیچ بازیکنی نمی تواند با کارت های شخصی خودش دست قوی تری بسازد. بنابراین تمام بازیکنانی که تا پایان باقی مانده اند، در این پات مساوی می شوند.

من برای فهمیدن نقش کارت های مشترک، 10 دست مختلف چیدم و هر بار بهترین 5 کارت را جدا کردم. جالب بود که در چند دست، کارت های شخصی من اصلا به کار نیامدند و نتیجه مساوی شد.

کدام دست برنده است؟ ارزش تمام دست ها از ضعیف ترین تا قوی ترین

خب، رسیدیم به قسمتی که باید حسابی حواستان را جمع کنید! در این بازی 10 رتبه اصلی برای دست های 5 کارتی وجود دارد. اگر ترتیب آنها را بلد باشید، بخش بزرگی از مسیر یادگیری را پشت سر گذاشته اید. مثلا باید بدانید یک جفت از های کارت قوی تر است، فلاش استریت معمولی را شکست می دهد و فول هاوس از هر دوی آنها بالاتر قرار می گیرد.

بهترین روش برای یادگیری این رتبه ها، دیدن مثال واقعی است. پس از ضعیف ترین دست شروع می کنیم و آرام آرام به قوی ترین دست می رسیم. جدول زیر را هم می توانید ذخیره کنید و هنگام تمرین جلوی خودتان بگذارید.

رتبهنام دستساختار
10High Cardکارت بالا
9One Pairیک جفت
8Two Pairدو جفت
7Three of a Kindسه تایی
6Straight5 کارت متوالی
5Flush5 کارت هم خال
4Full Houseسه تایی همراه یک جفت
3Four of a Kindچهار تایی
2Straight Flushمتوالی و هم خال
1Royal Flush10 تا آس متوالی و هم خال

من برای حفظ رتبه دست ها، به جای حفظ کردن اسم ها، کارت ها را عمدا طوری چیدم که فقط یک رتبه فرق کنند. بعد از چند دور فهمیدم اشتباه اصلی من تشخیص ندادن 5 کارت نهایی بود.

1. های کارت (High Card)؛ وقتی حتی یک جفت هم ندارید

فرض کنید بهترین 5 کارت شما A♠، J♦، 9♣، 6♥ و 3♠ هستند. هیچ 2 کارتی هم رتبه نیستند، کارت ها پشت سر هم قرار ندارند و خال آنها نیز یکسان نیست. در این شرایط، دست شما های کارت محسوب می شود و بالاترین کارت آن آس است. های کارت ضعیف ترین رتبه استاندارد است، اما گاهی همین دست هم برای بردن کافی خواهد بود.

اگر حریف هم های کارت داشته باشد، ابتدا بالاترین کارت هر دو دست را مقایسه می کنیم. مثلا آس از شاه قوی تر است. اگر بالاترین کارت هر دو نفر برابر باشد، کارت دوم بررسی می شود و در صورت نیاز این مقایسه تا کارت پنجم ادامه پیدا می کند. بنابراین داشتن آس به تنهایی تضمین نمی کند که همیشه دست شما برنده باشد.

2. یک جفت (One Pair)؛ 2 کارت هم رتبه

وقتی 2 کارت با ارزش یکسان داشته باشید، یک جفت ساخته اید. مثلا در دست 9♠، 9♥، K♦، 7♣ و 2♠، یک جفت 9 وجود دارد. این دست از های کارت قوی تر است، اما در برابر دو جفت یا دست های بالاتر شکست می خورد. فرقی هم ندارد آن 2 کارت هم رتبه در دست شخصی شما باشند یا با کمک کارت های مشترک ساخته شده باشند.

اگر شما یک جفت 9 داشته باشید و حریفتان یک جفت 10، حریف برنده می شود. اما اگر هر دو یک جفت 9 داشته باشید، کارت های دیگر وارد مقایسه می شوند. به این کارت های جانبی کیکر می گویند که در بخش تعیین برنده دقیق تر درباره آنها صحبت می کنیم.

3. دو جفت (Two Pair)؛ وقتی 2 جفت جداگانه دارید

تصور کنید بهترین کارت های شما Q♠، Q♦، 5♥، 5♣ و A♠ هستند. این دست شامل یک جفت بی بی و یک جفت 5 است؛ پس دو جفت دارید. دو جفت از یک جفت قوی تر است و در بسیاری از دست ها می تواند برنده شود، اما اگر حریف سه تایی یا دست بالاتری ساخته باشد، شما شکست می خورید.

برای مقایسه 2 دست دو جفت، ابتدا جفت بزرگ تر بررسی می شود. مثلا جفت شاه و جفت 2 از جفت بی بی و جفت 10 قوی تر است؛ چون شاه از بی بی بالاتر است. اگر جفت بالایی برابر باشد، سراغ جفت دوم می رویم و اگر آن هم یکسان بود، کارت پنجم تعیین کننده خواهد بود.

4. سه تایی (Three of a Kind)؛ 3 کارت با ارزش یکسان

سه تایی یعنی در بهترین دست شما 3 کارت هم رتبه وجود داشته باشد. مثلا 7♠، 7♦، 7♣، K♥ و 2♣ یک سه تایی 7 می سازند. این دست از یک جفت و دو جفت قوی تر است، اما از استریت ضعیف تر محسوب می شود. هرچه رتبه سه تایی بالاتر باشد، دست شما هم قوی تر خواهد بود.

ممکن است اصطلاح Set یا Trips را هم بشنوید. هر دو به نوعی سه تایی اشاره دارند، اما تفاوتشان در نحوه ساخته شدن دست است. وقتی 2 کارت هم رتبه در دست شخصی دارید و کارت سوم روی میز باز می شود، معمولا به آن Set می گویند. اگر یک کارت شخصی با 2 کارت هم رتبه روی میز سه تایی بسازد، اصطلاح Trips رایج است. برای شروع، شناخت خود سه تایی کافی است.

5. استریت (Straight)؛ 5 کارت پشت سر هم

اگر 5 کارت با رتبه متوالی داشته باشید، استریت ساخته اید. مثلا 5♠، 6♦، 7♣، 8♥ و 9♠ یک استریت هستند. خال کارت ها اهمیتی ندارد و فقط باید ترتیب عددی آنها درست باشد. این دست از سه تایی قوی تر است و در برابر فلاش شکست می خورد.

وقتی 2 بازیکن استریت داشته باشند، استریتی برنده است که کارت بالاتری دارد. برای مثال، استریت 6 تا 10 از استریت 5 تا 9 قوی تر است. حالا به نقش آس برسیم! این کارت می تواند در A، 2، 3، 4 و 5 پایین ترین عضو استریت باشد یا در 10، J، Q، K و A بالاترین کارت آن محسوب شود. اما ترتیب K، A، 2، 3 و 4 استریت نیست؛ چون کارت ها به صورت مجاز پشت سر هم قرار نگرفته اند.

6. فلاش (Flush)؛ 5 کارت از یک خال

برای ساخت فلاش به 5 کارت هم خال نیاز دارید. مثلا A♣، J♣، 8♣، 5♣ و 2♣ یک فلاش گشنیز هستند. برخلاف استریت، لازم نیست اعداد پشت سر هم باشند. فقط کافی است هر 5 کارت از یک خال انتخاب شوند. فلاش از استریت معمولی قوی تر است، اما در برابر فول هاوس شکست می خورد.

یک نکته خیلی مهم این است که اگر 2 بازیکن فلاش داشته باشند، نام خال تعیین کننده نیست. یعنی فلاش دل ذاتا از فلاش پیک قوی تر نیست. در این حالت ابتدا بالاترین کارت داخل فلاش بررسی می شود و اگر برابر بود، کارت دوم و بقیه کارت ها مقایسه می شوند. پس اگر یک نفر فلاش با آس بالا و نفر دیگر فلاش با شاه بالا داشته باشد، نفر اول برنده است.

7. فول هاوس (Full House)؛ یک سه تایی کنار یک جفت

فول هاوس زمانی ساخته می شود که 3 کارت هم رتبه و 2 کارت هم رتبه دیگر داشته باشید. مثلا 10♠، 10♥، 10♦، 4♠ و 4♥ یک فول هاوس هستند؛ چون 3 کارت 10 و 2 کارت 4 وجود دارد. این دست از فلاش و استریت قوی تر است و فقط چهار تایی، استریت فلاش و رویال فلاش آن را شکست می دهند.

اگر 2 بازیکن فول هاوس داشته باشند، ابتدا رتبه سه تایی آنها مقایسه می شود. مثلا فول هاوس شاه ها و 2 ها از فول هاوس بی بی ها و آس ها قوی تر است؛ چون سه تایی شاه بالاتر از سه تایی بی بی قرار می گیرد. فقط زمانی که سه تایی ها برابر باشند، ارزش جفت بررسی خواهد شد.

8. چهار تایی (Four of a Kind)؛ 4 کارت یکسان

اگر هر 4 کارت یک رتبه را داشته باشید، چهار تایی ساخته اید. مثلا 6♠، 6♥، 6♦، 6♣ و K♦ یک چهار تایی 6 است. از آنجایی که در دسته استاندارد فقط 4 کارت از هر رتبه وجود دارد، چنین دستی زیاد دیده نمی شود و از نظر قدرت در جایگاه بسیار بالایی قرار می گیرد.

اگر شما چهار تایی 6 داشته باشید و حریفتان چهار تایی 8، حریف برنده خواهد شد. در شرایطی که چهار تایی مشترک روی میز قرار گرفته باشد، کارت پنجم یا همان کیکر می تواند نتیجه را مشخص کند. البته چهار تایی در برابر استریت فلاش و رویال فلاش همچنان شکست می خورد.

9. استریت فلاش (Straight Flush)؛ هم متوالی، هم هم خال

حالا تصور کنید کارت های 5♦، 6♦، 7♦، 8♦ و 9♦ را دارید. این 5 کارت همگی خشت هستند و در عین حال پشت سر هم قرار گرفته اند. به چنین دستی استریت فلاش می گویند. این دست از چهار تایی قوی تر است و یکی از نادرترین حالت هایی محسوب می شود که می توانید روی میز ببینید. اگر 2 نفر استریت فلاش داشته باشند، دستی برنده است که بالاترین کارت آن بزرگ تر باشد. مثلا استریت فلاش 6 تا 10 از استریت فلاش 5 تا 9 قوی تر است. مهم نیست یکی با خشت ساخته شده و دیگری با دل؛ رتبه کارت ها نتیجه را تعیین می کند.

10. رویال فلاش (Royal Flush)؛ قوی ترین دست استاندارد

رسیدیم به پادشاه دست ها! اگر 10♥، J♥، Q♥، K♥ و A♥ را کنار هم داشته باشید، رویال فلاش ساخته اید. این دست در واقع بالاترین حالت استریت فلاش است و هیچ دست استانداردی نمی تواند آن را شکست دهد. تمام کارت ها باید هم خال باشند و ترتیب آنها دقیقا از 10 تا آس ادامه پیدا کند.

البته قرار نیست مدام منتظر چنین دستی باشید. رویال فلاش بسیار نادر است و بیشتر دست ها با رتبه های پایین تر تعیین تکلیف می شوند. پس بهتر است به جای دنبال کردن رویال فلاش، ابتدا در تشخیص جفت، دو جفت، سه تایی، استریت و فلاش کاملا مسلط شوید؛ چون این دست ها را بسیار بیشتر خواهید دید.

جایگاه بازیکنان قبل از پخش کارت ها

بررسی کامل جایگاه بازیکنان قبل از پخش کارت ها

قبل از پخش کارت ها چه اتفاقی می افتد؟ آشنایی با جایگاه بازیکنان

حالا که ارزش دست ها را شناختید، وقت آن رسیده بفهمید یک دست واقعی چطور شروع می شود. در تگزاس هولدم، بازیکنان صرفا به ترتیب دلخواه کارت نمی گیرند و شرط نمی گذارند. جایگاه هر نفر، نوبت تصمیم گیری و مقدار شرط اولیه طبق قوانین مشخص می شود. این موضوع مهم است؛ چون گاهی کسی که آخرین نفر تصمیم می گیرد، اطلاعات بیشتری از اقدامات حریفان دارد و می تواند با دید بازتری انتخاب کند.

دیلر (Dealer) کیست و دکمه دیلر چه نقشی دارد؟

دیلر در معنای معمول، مسئول پخش کارت است. اما روی میز یک نشانگر کوچک به نام دکمه دیلر (Dealer Button) هم وجود دارد که جایگاه بازیکنان را مشخص می کند. این دکمه بعد از پایان هر دست، در جهت عقربه های ساعت به نفر بعدی منتقل می شود تا جایگاه ها بین بازیکنان جابه جا شوند.

در میزهای چند نفره، بازیکنی که دکمه دیلر را دارد معمولا در دورهای بعد از فلاپ آخرین نفر تصمیم می گیرد. شاید در نگاه اول مهم نباشد، اما وقتی اقدامات دیگران را قبل از تصمیم خودتان می بینید، بهتر می توانید شرایط را ارزیابی کنید. به همین دلیل، جایگاه دیلر و موقعیت های نزدیک به آن در تصمیم گیری اهمیت زیادی دارند.

اسمال بلایند و بیگ بلایند چرا باید ژتون بگذارند؟

قبل از اینکه کارت ها پخش شوند، 2 بازیکن باید مبلغ مشخصی را به عنوان شرط اجباری وارد پات کنند. این 2 جایگاه اسمال بلایند (Small Blind) و بیگ بلایند (Big Blind) نام دارند. در بازی های 3 نفره و بیشتر، اسمال بلایند نفر سمت چپ دکمه دیلر و بیگ بلایند نفر بعد از اوست.

فرض کنید اسمال بلایند 5 ژتون و بیگ بلایند 10 ژتون باشد. در این حالت، قبل از پخش کارت ها 15 ژتون وسط میز قرار می گیرد. سایر بازیکنان برای ادامه دادن باید دست کم با مبلغ بیگ بلایند برابر شوند، مگر اینکه شرایط شرط بندی تغییر کند. این شرط های اجباری باعث می شوند از همان ابتدا چیزی برای رقابت وجود داشته باشد و بازیکنان نتوانند همیشه بدون پرداخت هزینه منتظر دست ایده آل بمانند. در بعضی ساختارها شرط اجباری دیگری به نام Ante هم وجود دارد.

ترتیب نوبت بازیکنان چگونه تعیین می شود؟

در میزهای 3 نفره و بیشتر، اولین دور تصمیم گیری از بازیکن سمت چپ بیگ بلایند شروع می شود. هر نفر به نوبت حرکت مجاز خودش را انجام می دهد تا تمام بازیکنان فعال، تصمیم های لازم را ثبت کنند. بعد از باز شدن فلاپ، ترتیب تغییر می کند و نخستین بازیکن فعال سمت چپ دکمه دیلر زودتر اقدام خواهد کرد.

این ترتیب در ترن و ریور هم ادامه دارد. البته بازی 2 نفره یک تفاوت دارد: در آن حالت بازیکن دارای دکمه دیلر، اسمال بلایند هم هست و قبل از فلاپ زودتر تصمیم می گیرد، اما بعد از فلاپ آخرین نفر خواهد بود. اگر تازه شروع کرده اید، فعلا فقط جایگاه دیلر، 2 بلایند و حرکت نوبت ها در جهت عقربه های ساعت را خوب یاد بگیرید.

وقتی نوبت شما می شود، دقیقا چه انتخاب هایی دارید؟

خب، کارت هایتان را گرفته اید و حالا همه منتظر تصمیم شما هستند! اینجاست که باید با حرکت های اصلی بازی آشنا باشید. قرار نیست هر بار هر کاری دلتان خواست انجام دهید؛ انتخاب های مجاز به مبلغ شرط فعلی، اقدام حریفان و تعداد ژتون هایی که دارید بستگی دارند. 6 حرکت اصلی وجود دارد که با یاد گرفتن آنها، دیگر وسط بازی سردرگم نمی شوید.

Check و Call؛ چه زمانی بدون افزایش شرط ادامه می دهید؟

Check یعنی نوبت خودتان را بدون گذاشتن ژتون تازه ادامه دهید. اما فقط زمانی می توانید Check کنید که در همان دور، شرط پرداخت نشده ای مقابل شما وجود نداشته باشد. مثلا اگر فلاپ باز شده و هنوز هیچ بازیکنی شرط نگذاشته است، می توانید Check کنید و تصمیم را به نفر بعدی بسپارید. این حرکت باعث نمی شود از دست خارج شوید؛ فقط بدون پرداخت مبلغ جدید ادامه می دهید.

حالا فرض کنید حریف 20 ژتون شرط می گذارد. دیگر نمی توانید به همان شکل Check کنید؛ چون مبلغی وجود دارد که باید به آن پاسخ دهید. اگر بخواهید بدون افزایش شرط ادامه دهید، باید Call کنید. Call یعنی مبلغ لازم را پرداخت کنید تا مجموع شرط شما در آن دور با شرط فعلی برابر شود. پس تفاوت اصلی این است که Check پرداخت جدیدی ندارد، اما Call معمولا به پرداخت ژتون نیاز دارد.

«قبل از این بخش، Check و Call را یکی می دانستم. مثال شرط 20 ژتونی خیلی واضح نشان داد چرا وقتی شرطی ثبت شده، دیگر نمی توانم Check کنم.»

Bet و Raise؛ تفاوت شرط گذاشتن و افزایش مبلغ چیست؟

Bet زمانی اتفاق می افتد که در یک دور هنوز هیچ کس شرط داوطلبانه ای نگذاشته و شما اولین مبلغ را وارد پات می کنید. مثلا در فلاپ، همه Check کرده اند و شما تصمیم می گیرید 20 ژتون شرط بگذارید. این حرکت Bet نام دارد و بازیکنان بعدی باید به آن پاسخ دهند.

اما Raise زمانی است که یک شرط قبلا ثبت شده و شما می خواهید مقدار آن را افزایش دهید. فرض کنید حریف 20 ژتون گذاشته و شما مجموع شرط همان دور را به 50 ژتون می رسانید. این حرکت Raise است. دقت کنید وقتی می گوییم Raise to 50، منظور این است که مجموع مبلغ شما در آن دور 50 ژتون شود، نه اینکه حتما 50 ژتون به مبلغ قبلی اضافه کنید.

در نسخه No-Limit، می توانید تا سقف ژتون های موجود خودتان مبلغ شرط را بالا ببرید؛ البته باید قوانین حداقل افزایش شرط را رعایت کنید. مثلا اگر اولین شرط دور 20 ژتون باشد، افزایش کامل بعدی باید دست کم 20 ژتون دیگر باشد و مجموع شرط را به 40 برساند. افزایش های کمتر فقط در شرایط خاص، مانند All-in با ژتون ناکافی، ممکن است مجاز باشند.

Fold؛ چه زمانی از ادامه همان دست خارج می شوید؟

Fold یعنی کارت هایتان را کنار می گذارید و از رقابت همان دست خارج می شوید. فرض کنید کارت های ضعیفی دارید و یکی از حریفان شرط بزرگی ثبت کرده است. اگر ادامه دادن را منطقی ندانید، می توانید Fold کنید و منتظر دست بعدی بمانید. ژتون هایی که قبلا در پات گذاشته اید برنمی گردند، اما دیگر لازم نیست برای ادامه آن دست مبلغ بیشتری پرداخت کنید.

بعضی تازه کارها فکر می کنند Fold کردن نشانه ضعف است و باید تا آخر هر دست بجنگند! اما واقعیت این است که کنار رفتن در موقعیت نامناسب، یکی از تصمیم های عادی و مهم بازی است. شما قرار نیست در تمام دست ها برنده شوید یا حتی در تمام آنها شرکت کنید. گاهی بهترین تصمیم، جلوگیری از پرداخت ژتون بیشتر برای دستی است که شرایط خوبی ندارد.

All-in؛ وقتی تمام ژتون های خود را وارد دست می کنید چه می شود؟

All-in یعنی تمام ژتون های باقی مانده خودتان را وارد پات کنید. مثلا اگر فقط 35 ژتون داشته باشید و همه آنها را برای ادامه بازی بگذارید، All-in شده اید. از این لحظه دیگر ژتونی برای شرط بندی ندارید، اما همچنان در رقابت باقی می مانید و اگر کارت هایتان شرایط لازم را داشته باشند، می توانید پات مربوط به خودتان را ببرید.

اگر سایر بازیکنان ژتون بیشتری داشته باشند، ممکن است شرط بندی بین آنها ادامه پیدا کند و یک پات جانبی ساخته شود. شما فقط می توانید سهم پاتی را ببرید که در آن مشارکت کرده اید. این حرکت به هیچ عنوان به معنی برد قطعی نیست؛ حتی اگر قبل از باز شدن کارت های مشترک دست بسیار قوی داشته باشید، ممکن است در پایان شکست بخورید.

بیایید یک دست کامل را از اولین کارت تا مشخص شدن برنده بازی کنیم!

تا اینجا قوانین را جداگانه یاد گرفتید، اما حالا وقت آن است همه چیز را کنار هم ببینید. تصور کنید شما، سارا و نیما دور یک میز نشسته اید و هر نفر 100 ژتون فرضی دارد. قرار است یک دست کامل تگزاس هولدم را بازی کنیم و ببینیم در هر مرحله چه اتفاقی می افتد. این سناریو را با دقت دنبال کنید؛ چون بعد از آن مسیر بازی برایتان خیلی روشن تر خواهد شد.

نیما روی جایگاه دیلر نشسته، شما اسمال بلایند هستید و سارا بیگ بلایند است. مبلغ اسمال بلایند 5 ژتون و بیگ بلایند 10 ژتون تعیین شده است. هنوز هیچ کارتی پخش نشده، اما 15 ژتون وسط میز قرار دارد و همه آماده شروع هستند.

مرحله اول: Pre-Flop؛ دریافت 2 کارت و اولین دور تصمیم گیری

دیلر به هر نفر 2 کارت شخصی می دهد. وقتی کارت هایتان را نگاه می کنید، A♣ و K♥ می بینید. چه شروع جذابی! آس و شاه از کارت های اولیه قدرتمند محسوب می شوند و حالا باید تصمیم بگیرید چطور با آنها بازی کنید. البته هنوز هیچ کارت مشترکی روی میز نیست و نتیجه نهایی مشخص نشده است.

نوبت ابتدا به نیما می رسد، چون سمت چپ بیگ بلایند نشسته است. نیما تصمیم می گیرد Fold کند و کارت هایش را کنار می گذارد. حالا نوبت شماست. از قبل 5 ژتون اسمال بلایند ثبت کرده اید و برای برابر شدن با شرط 10 ژتونی سارا، فقط لازم است 5 ژتون دیگر اضافه کنید. شما همین کار را انجام می دهید و Call می کنید.

سارا که بیگ بلایند است، می تواند بدون پرداخت مبلغ تازه Check کند؛ چون هیچ کس شرط را افزایش نداده است. او هم Check می کند و نخستین دور شرط بندی تمام می شود. حالا فقط شما و سارا در دست باقی مانده اید و هرکدام 10 ژتون وسط میز گذاشته اید. بنابراین پات فعلی 20 ژتون است.

مرحله دوم: Flop؛ باز شدن 3 کارت مشترک و بررسی دست

حالا 3 کارت مشترک اول روی میز باز می شوند: K♣، 8♦ و 2♠. شما K♥ را در دست دارید و یک شاه هم روی میز قرار گرفته است؛ پس یک جفت شاه ساخته اید. کارت آس هم به عنوان کیکر در بهترین دست شما قرار می گیرد. تا اینجا شرایط بدی ندارید، اما هنوز نمی دانید سارا چه کارت هایی دارد.

نوبت شماست و تصمیم می گیرید 10 ژتون Bet کنید. سارا بعد از بررسی شرایط، 10 ژتون می گذارد و Call انجام می دهد. چون هر دو نفر 10 ژتون جدید پرداخت کرده اید، مقدار پات از 20 به 40 ژتون می رسد.

شاید در این لحظه فکر کنید حتما جلو هستید، اما بهتر است عجله نکنید. ممکن است سارا یک جفت دیگر داشته باشد، شاید سه تایی ساخته باشد یا حتی با کارت های فعلی خودش منتظر بهتر شدن دست باشد. شما فقط کارت های خودتان و 3 کارت مشترک را می بینید و هنوز اطلاعات کاملی از دست حریف ندارید.

مرحله سوم: Turn؛ کارت چهارم چه چیزی را تغییر می دهد؟

حالا کارت چهارم مشترک باز می شود: 8♥. کارت های روی میز اکنون K♣، 8♦، 2♠ و 8♥ هستند. شما با K♥ شخصی خودتان و شاه روی میز یک جفت شاه دارید و 2 کارت 8 مشترک هم جفت دوم را تشکیل می دهند. پس بهترین دست فعلی شما دو جفت، شامل شاه ها و 8 هاست.

تصمیم می گیرید Check کنید و ببینید سارا چه واکنشی دارد. سارا هم Check می کند، بنابراین هیچ ژتون تازه ای وارد پات نمی شود و مقدار آن همچنان 40 ژتون باقی می ماند.

اما یک اتفاق مهم پشت صحنه افتاده است! سارا کارت های 8♣ و Q♠ را دارد. یعنی با باز شدن 8♥ روی میز، او حالا 3 کارت 8 دارد و دستش از دو جفت شما قوی تر شده است. البته شما هنوز این موضوع را نمی دانید؛ چون کارت های شخصی سارا مخفی هستند. این دقیقا همان دلیلی است که نباید فقط براساس قدرت ظاهری دست خودتان نتیجه را قطعی بدانید.

من یک دست آزمایشی را چند بار با همان 2 کارت شروع کردم و فقط کارت ترن را تغییر دادم. نکته جالب این بود که با عوض شدن یک کارت، شیوه ادامه دادن در ترن هم کاملا تغییر می کرد.

مرحله چهارم: River؛ آخرین کارت و آخرین تصمیم

نوبت کارت پنجم و آخر می رسد. کارت جدید K♦ است! حالا 5 کارت مشترک روی میز عبارت هستند از K♣، 8♦، 2♠، 8♥ و K♦. با دیدن شاه جدید، قدرت دست شما حسابی تغییر می کند؛ چون K♥ شخصی شما در کنار 2 شاه روی میز، یک سه تایی شاه می سازد و 2 کارت 8 هم جفت شما هستند.

پس حالا فول هاوس دارید؛ آن هم فول هاوس شاه ها و 8 ها! تصمیم می گیرید 15 ژتون Bet کنید و سارا هم 15 ژتون پرداخت می کند تا Call کند. با این 30 ژتون جدید، مقدار پات به 70 می رسد. دیگر کارت تازه ای باز نمی شود و آخرین دور شرط بندی هم تمام شده است.

در این لحظه باید کارت های نهایی مشخص شوند. شما دست قدرتمندی دارید، اما تا زمانی که کارت های سارا را نبینید، نتیجه کاملا روشن نیست. پس برویم سراغ نمایش کارت ها!

مرحله پنجم: Showdown؛ نمایش کارت ها و مشخص شدن برنده

در مرحله Showdown، بازیکنانی که هنوز در دست حضور دارند، کارت هایشان را طبق ترتیب قانونی نشان می دهند تا بهترین دست 5 کارتی مشخص شود. شما A♣ و K♥ دارید و سارا کارت های 8♣ و Q♠ را نشان می دهد. هر دو فول هاوس ساخته اید، اما قدرت آنها برابر نیست.

بهترین 5 کارت شما K♥، K♣، K♦، 8♦ و 8♥ هستند؛ یعنی 3 شاه و 2 کارت 8. بهترین 5 کارت سارا 8♣، 8♦، 8♥، K♣ و K♦ هستند؛ یعنی 3 کارت 8 و 2 شاه. در مقایسه فول هاوس، ابتدا ارزش سه تایی بررسی می شود و چون شاه از 8 بالاتر است، شما برنده هستید و 70 ژتون پات را می برید.

مرحلهاتفاق اصلیمقدار پات
Pre-Flopثبت 10 ژتون توسط هر بازیکن فعال20
Flopشرط 10 ژتونی شما و Call سارا40
Turnهر دو Check می کنید40
Riverشرط 15 ژتونی و Call سارا70
Showdownفول هاوس شاه ها برنده می شود70

جالب بود، نه؟

شما در فلاپ دست قوی تری داشتید، سارا در ترن جلو افتاد و در ریور دوباره دست شما قوی تر شد! همین تغییر شرایط نشان می دهد که ارزش کارت ها در طول یک دست ثابت نمی ماند و هر کارت مشترک تازه می تواند نتیجه را عوض کند.

«قبلا فکر می کردم کسی که روی فلاپ جلو افتاده، حتما آخر هم برنده می شود. مثال ریور نشانم داد یک کارت می تواند همه چیز را عوض کند.»

اگر 2 بازیکن دست مشابه داشته باشند، برنده چطور تعیین می شود؟

تا اینجا می دانید که فول هاوس از فلاش قوی تر است و سه تایی هم دو جفت را شکست می دهد. اما همیشه مقایسه به این سادگی نیست! گاهی هر دو بازیکن یک جفت دارند، هر دو استریت ساخته اند یا حتی دست هایشان ظاهرا کاملا شبیه هم است. در چنین شرایطی باید جزئیات بهترین 5 کارت هر نفر را بررسی کنید و براساس قوانین مشخص، برنده را پیدا کنید.

کیکر (Kicker) چیست و چطور نتیجه را تغییر می دهد؟

کیکر به کارت های جانبی گفته می شود که در بعضی دست های هم رتبه، نتیجه را مشخص می کنند. فرض کنید کارت های مشترک Q♣، 7♦، 5♠، 2♥ و 9♦ هستند. بازیکن اول A♠ و Q♥ دارد و بازیکن دوم K♣ و Q♦ را در دست گرفته است. هر دو یک جفت بی بی دارند؛ بنابراین باید کارت های دیگر بهترین دست آنها را مقایسه کنیم.

در دست بازیکن اول، آس قوی ترین کارت جانبی است؛ در حالی که بازیکن دوم شاه دارد. چون آس از شاه قوی تر است، بازیکن اول برنده می شود. البته کیکر همیشه تعیین کننده نیست. مثلا اگر دست یکی از بازیکنان سه تایی و دست دیگری دو جفت باشد، دیگر مهم نیست کارت جانبی نفر دوم چقدر بزرگ است؛ سه تایی برنده خواهد شد.

در دست هایی مثل استریت، فلاش و فول هاوس هم قواعد مخصوصی برای مقایسه وجود دارد. استریت براساس کارت بالایی سنجیده می شود، فلاش با مقایسه کارت ها از بالاترین به پایین ترین مشخص می شود و در فول هاوس ابتدا سه تایی اهمیت دارد. بنابراین قبل از بررسی کیکر، همیشه مطمئن شوید رتبه اصلی 2 دست یکسان است.

چه زمانی ژتون های وسط میز بین بازیکنان تقسیم می شود؟

گاهی بهترین دست 5 کارتی بازیکنان کاملا برابر است و هیچ برنده انفرادی وجود ندارد. به این حالت Split Pot می گویند. فرض کنید کارت های مشترک A♥، K♣، Q♦، J♠ و 10♥ هستند. همین 5 کارت یک استریت از 10 تا آس می سازند که قوی ترین استریت معمولی است و هیچ بازیکنی نمی تواند استریت بالاتری داشته باشد.

اگر 2 بازیکن تا پایان دست باقی مانده باشند، هر دو همان استریت را دارند و پات میان آنها تقسیم می شود. حتی اگر یکی آس شخصی داشته باشد و دیگری کارت های ضعیف تری گرفته باشد، نتیجه تغییری نمی کند؛ چون فقط بهترین 5 کارت نهایی مهم هستند. در حالت عادی، هیچ خالی هم نسبت به خال دیگر برتری ندارد که بتواند این تساوی را از بین ببرد.

اگر چند بازیکن All-in کنند، پات اصلی و جانبی چطور محاسبه می شود؟

بیایید یک مثال عددی ببینیم. فرض کنید 3 بازیکن باقی مانده اند و یکی از آنها فقط 20 ژتون دارد، در حالی که 2 نفر دیگر هرکدام 50 ژتون در اختیار دارند. اگر هر 3 نفر تمام ژتون هایشان را وارد دست کنند، بازیکن اول فقط به اندازه 20 ژتون از هر حریف می تواند در پات اصلی رقابت کند.

به این ترتیب، 20 ژتون از هر 3 نفر وارد پات اصلی می شود و مجموع آن 60 ژتون خواهد بود. اما 2 بازیکن دیگر هرکدام 30 ژتون اضافه هم گذاشته اند؛ پس یک پات جانبی 60 ژتونی ساخته می شود. بازیکنی که فقط 20 ژتون داشت، حتی اگر قوی ترین دست کل میز را بسازد، فقط حق بردن پات اصلی را دارد و نمی تواند پات جانبی را ببرد.

پات جانبی میان همان 2 بازیکنی تعیین تکلیف می شود که در آن مشارکت کرده اند. این قانون باعث می شود هیچ بازیکنی بیشتر از مبلغی که در برابر هر حریف وارد رقابت کرده است، از سهم آن حریف برنده نشود. شاید در ابتدا کمی پیچیده باشد، اما وقتی پات اصلی و جانبی را جداگانه حساب کنید، موضوع خیلی ساده تر می شود.

من برای درک پات جانبی، ژتون های 3 بازیکن را در گروه های 20، 50 و 50 چیدم. وقتی سهم مساوی هر نفر را جدا کردم، تازه فهمیدم چرا بازیکن با ژتون کمتر فقط در پات اصلی سهم دارد.

بهترین کارت ها برای ورود به بازی

معرفی کامل بهترین کارت ها برای ورود به بازی

با چه کارت هایی وارد بازی شوید و چه دست هایی را کنار بگذارید؟

حالا که با قوانین و مراحل یک دست آشنا شده اید، وقت آن است کمی جدی تر به تصمیم های اولیه نگاه کنیم. یکی از اشتباه های رایج تازه کارها این است که فکر می کنند باید با هر 2 کارتی که دریافت می کنند، تا جای ممکن ادامه دهند. در حالی که بعضی کارت ها شروع قدرتمندتری دارند و بعضی دیگر احتمال بیشتری دارد شما را در موقعیت نامناسب قرار دهند.

انتخاب دست اولیه به قدرت کارت ها، موقعیت نشستن، اندازه شرط ها و تعداد بازیکنان بستگی دارد. بنابراین قرار نیست یک قانون ثابت برای تمام موقعیت ها داشته باشیم، اما چند اصل ساده وجود دارد که دانستن آنها حسابی به کارتان می آید.

چرا جفت آس و جفت شاه شروع های قدرتمندی هستند؟

فرض کنید اولین 2 کارت شما A♠ و A♦ هستند. چه شروع جذابی! شما از همان ابتدا بالاترین جفت ممکن را دارید و به همین دلیل، این دست در بسیاری از موقعیت ها شروع بسیار قدرتمندی محسوب می شود. جفت شاه نیز یکی از بهترین دست های اولیه است و معمولا نسبت به بسیاری از کارت های دیگر برتری دارد.

اما حواستان باشد که حتی جفت آس هم همیشه برنده نمی شود. فرض کنید کارت های شما A♠ و A♥ باشند و روی میز 8♣، 9♣، 10♣، J♣ و 2♦ باز شود. اگر حریف Q♣ داشته باشد، با کارت های مشترک یک استریت فلاش می سازد و جفت آس شما را شکست می دهد. پس قدرت کارت اولیه اهمیت دارد، اما نتیجه نهایی به کارت های مشترک و دست حریف هم وابسته است.

شناخت کارت های هم خال، متوالی و کارت های ضعیف

اگر 2 کارت شخصی شما از یک خال باشند، به آنها Suited می گویند. مثلا A♥ و 10♥ هم خال هستند و می توانند به ساخت فلاش کمک کنند. کارت های متوالی مانند 8♠ و 9♣ هم ظرفیت ساخت استریت دارند. البته داشتن چنین کارت هایی به این معنا نیست که حتما باید تا پایان دست ادامه دهید؛ فقط بعضی مسیرهای ساخت دست قوی را در اختیار شما قرار می دهند.

در مقابل، کارت هایی مانند 2♣ و 7♦ معمولا شروع ضعیفی محسوب می شوند؛ چون نه جفت هستند، نه هم خال و نه ارتباط عددی مناسبی دارند. البته ممکن است با چنین کارت هایی هم برنده شوید، اما قرار نیست تصمیم خودتان را فقط براساس امید به باز شدن کارت های عالی بگیرید. جدول زیر چند نمونه ساده را نشان می دهد.

کارت اولیهنوع دستارزیابی عمومی
A♠ A♦جفت آسبسیار قوی
K♥ K♣جفت شاهبسیار قوی
A♥ K♥کارت های بزرگ هم خالقوی
9♠ 10♠کارت های متوالی هم خالوابسته به موقعیت
2♣ 7♦کارت های ضعیف و نامرتبطمعمولا نامناسب

این دسته بندی فقط برای درک اولیه است. در بازی واقعی، تعداد بازیکنان، جایگاه شما، مقدار ژتون ها و اقدامات قبلی حریفان می توانند ارزش ادامه دادن با هر دست را تغییر دهند.

موقعیت نشستن شما چطور روی انتخاب دست اثر می گذارد؟

فرض کنید اولین نفری هستید که باید تصمیم بگیرید. هنوز نمی دانید سایر بازیکنان چه کارت هایی دارند یا قرار است چه مبلغی شرط بگذارند. شاید شما Call کنید و بلافاصله نفر بعدی مبلغ را چند برابر کند. در چنین موقعیتی اطلاعات محدودی دارید و معمولا باید در انتخاب دست های اولیه محتاط تر باشید.

حالا شرایطی را تصور کنید که نزدیک جایگاه دیلر هستید و بیشتر حریفان پیش از شما اقدام کرده اند. بعضی Fold کرده اند، بعضی Call و شاید یک نفر Raise کرده باشد. شما حالا اطلاعات بیشتری درباره روند شرط بندی دارید و می توانید تصمیم خودتان را با توجه به رفتار دیگران تنظیم کنید. به همین دلیل، بازیکنان معمولا در موقعیت های ابتدایی با دست های محدودتری وارد رقابت می شوند.

چرا لازم نیست در تمام دست ها شرکت کنید؟

یکی از مهم ترین چیزهایی که باید یاد بگیرید، این است که کنار گذاشتن کارت ها بخشی عادی از بازی است. قرار نیست چون 2 کارت دریافت کرده اید، حتما بابت دیدن کارت های بعدی ژتون پرداخت کنید. اگر دست اولیه ضعیف باشد، موقعیت مناسبی نداشته باشید و حریف هم شرط بزرگی گذاشته باشد، Fold کردن می تواند انتخاب منطقی تری باشد.

برای تصمیم گیری بهتر، قبل از ادامه دادن 3 سوال از خودتان بپرسید:

  1. کارت های اولیه من در مقایسه با دست های معمول چقدر قوی هستند؟
  2. چند نفر بعد از من هنوز باید تصمیم بگیرند و موقعیت من کجاست؟
  3. برای دیدن مرحله بعد باید چه مقدار ژتون پرداخت کنم؟

همین 3 سوال ساده کمک می کنند به جای تصمیم گرفتن از روی هیجان، شرایط را بررسی کنید. البته جواب آنها همیشه واضح نیست و با تمرین بیشتر بهتر می توانید موقعیت های مختلف را تشخیص دهید.

دستتان هنوز کامل نشده؟ شانس بهتر شدن کارت ها را حساب کنید

خب، حالا کمی ریاضی وارد بازی می شود! اما قرار نیست سراغ فرمول های پیچیده برویم. بعضی وقت ها هنوز دست قدرتمندی ندارید، ولی فقط با باز شدن یک کارت مناسب می توانید استریت یا فلاش بسازید. در چنین شرایطی باید بدانید چند کارت می توانند دست شما را بهتر کنند و احتمال دیدن آن کارت ها چقدر است.

این محاسبه به شما کمک می کند بفهمید برای دیدن کارت بعدی، پرداخت ژتون بیشتر تا چه اندازه منطقی است. البته نتیجه همیشه قطعی نیست؛ چون حتی بعد از ساخت دست مورد نظر هم ممکن است حریف کارت های قوی تری داشته باشد.

دراو (Draw) و اوت (Outs) به زبان خیلی ساده

دراو یعنی هنوز دست مورد نظر شما کامل نشده، اما با باز شدن یک کارت مناسب می تواند کامل شود. مثلا فرض کنید 2 کارت شخصی شما A♥ و 9♥ هستند و در فلاپ K♥، 5♥ و 2♣ باز شده است. حالا 4 کارت دل می بینید و فقط به یک دل دیگر نیاز دارید تا فلاش بسازید. به چنین وضعیتی فلاش دراو (Flush Draw) می گویند.

در دسته کارت استاندارد 13 کارت دل وجود دارد. وقتی 4 کارت دل را می بینید، یعنی 9 کارت دل دیگر باقی مانده است. این 9 کارت می توانند فلاش شما را کامل کنند و به همین دلیل می گوییم 9 اوت دارید. البته اگر بعضی از آنها در دست حریفان باشند، شما از محل دقیقشان خبر ندارید و محاسبه را براساس کارت های ناشناخته انجام می دهید.

یک نکته مهم را هم فراموش نکنید: اوت لزوما همان کارت برنده نیست. مثلا ممکن است با آمدن یک دل فلاش بسازید، اما حریف فلاش قوی تری داشته باشد. پس وقتی می گوییم 9 اوت برای کامل کردن فلاش دارید، منظور این نیست که شانس برد شما حتما برابر احتمال رسیدن یکی از آن 9 کارت است.

چطور با قانون 2 و 4 شانس تقریبی رسیدن کارت بعدی را بفهمید؟

یکی از روش های سریع محاسبه احتمال، قانون 2 و 4 است. طبق این روش، وقتی فقط یک کارت دیگر قرار است باز شود، تعداد اوت هایتان را تقریبا در 2 ضرب می کنید. اگر در فلاپ باشید و مطمئن باشید هر دو کارت ترن و ریور را می بینید، می توانید تعداد اوت ها را تقریبا در 4 ضرب کنید تا شانس تقریبی کامل شدن دست را به دست آورید.

مثلا اگر 9 اوت داشته باشید، احتمال رسیدن کارت مناسب در مرحله بعد حدود 18% تخمین زده می شود. اگر از فلاپ تا ریور هر 2 کارت بعدی را ببینید، این مقدار با قانون 4 حدود 36% خواهد بود. مقدار دقیق در مثال فلاش دراو برای کارت بعدی حدود 19.1% و برای رسیدن حداقل یک کارت مناسب تا ریور حدود 35% است.

تعداد اوتنمونه موقعیتکارت بعدیتا ریور از فلاپ
2کامل کردن سه تایی از جفت شخصیحدود 4.3%حدود 8.4%
4کامل کردن استریت داخلیحدود 8.5%حدود 16.5%
8کامل کردن استریت دو سر بازحدود 17%حدود 31.5%
9کامل کردن فلاشحدود 19.1%حدود 35%

دقت کنید که این اعداد براساس کارت های ناشناخته و با فرض سالم بودن اوت ها محاسبه شده اند. همچنین قانون 4 فقط زمانی برای تخمین رسیدن تا ریور مناسب است که قرار باشد هر 2 کارت باقی مانده را ببینید. اگر برای دیدن ریور مجبور باشید دوباره شرط پرداخت کنید، باید هزینه احتمالی آن تصمیم را هم در نظر بگیرید. این قانون یک میانبر تقریبی است، نه محاسبه دقیق تمام موقعیت ها.

«جدول اوت ها باعث شد دیگر فقط منتظر کارت دل بعدی نباشم. الان قبل از تصمیم گرفتن، تعداد کارت های مناسب و هزینه ادامه دادن را هم بررسی می کنم.»

پات آدز (Pot Odds)؛ آیا ادامه دادن از نظر ریاضی منطقی است؟

پات آدز یکی از مفاهیمی است که به شما کمک می کند مقدار هزینه ادامه دادن را با ارزش پات مقایسه کنید. فرض کنید پیش از اقدام حریف، 150 ژتون وسط میز قرار دارد و حریف 50 ژتون شرط می گذارد. حالا 200 ژتون در پات است و شما برای ادامه دادن باید 50 ژتون دیگر پرداخت کنید. اگر Call کنید، مقدار نهایی پات به 250 ژتون می رسد.

برای محاسبه درصد مورد نیاز، مبلغ Call را بر پات نهایی پس از Call تقسیم می کنیم و نتیجه را در 100 ضرب می کنیم. در این مثال، 50 تقسیم بر 250 برابر 20% است. یعنی اگر فقط همین تصمیم را در نظر بگیریم و هیچ شرط دیگری در آینده وجود نداشته باشد، برای توجیه ریاضی پرداخت باید دست کم 20% شانس برد داشته باشید.

حالا تصور کنید فقط یک کارت دیگر باقی مانده و شما 9 اوت سالم دارید. در این مرحله، احتمال رسیدن یکی از آن 9 کارت برابر 9 تقسیم بر 46، یعنی حدود 19.6% است. این مقدار کمی پایین تر از 20% قرار می گیرد؛ بنابراین اگر هیچ مسیر دیگری برای برد نداشته باشید و مبلغ اضافه ای هم از حریف نگیرید، Call کردن از نظر محاسبه مستقیم اندکی نامناسب است.

البته در بازی واقعی ممکن است عوامل دیگری هم روی تصمیم اثر بگذارند؛ مثلا احتمال Fold کردن حریف در مراحل قبل، شانس برد با کارت های فعلی یا ژتون هایی که ممکن است در ادامه از حریف بگیرید. فعلا لازم نیست وارد تمام محاسبات پیشرفته شوید. همین که بدانید هر کارت مورد انتظار ارزش پرداخت هر مبلغی را ندارد، قدم بزرگی در یادگیری برداشته اید.

من شانس کامل شدن فلاش با 9 اوت را حساب کردم و بعد فقط مبلغ شرط حریف را تغییر دادم. احتمال آمدن کارت همان بود، ولی با گران شدن Call، ارزش ادامه دادن تغییر کرد.

بلوف در پوکر چطور کار می کند و چرا همیشه فکر خوبی نیست؟

احتمالا یکی از اولین چیزهایی که درباره این بازی شنیده اید، بلوف زدن است! همان لحظه معروف که بازیکن با کارت های ضعیف شرط بزرگی می گذارد، طوری رفتار می کند که انگار قوی ترین دست میز را دارد و امیدوار است حریفان کنار بروند. اما بلوف فقط یک حرکت نمایشی نیست و برای تصمیم گیری درباره آن باید شرایط دست، رفتار بازیکنان و احتمال واکنش آنها را بررسی کنید.

بلوف زدن یعنی چه و چه تفاوتی با شرط معمولی دارد؟

بلوف یعنی با دستی که در حال حاضر قدرت کافی برای برد در نمایش نهایی ندارد، شرط بگذارید یا شرط را افزایش دهید تا حریف را به Fold کردن وادار کنید. مثلا ممکن است در ریور دست ضعیفی داشته باشید، اما تصور کنید حریف هم از کارت های مشترک نتیجه خوبی نگرفته است. در این شرایط، ثبت یک شرط می تواند باعث شود حریف دستش را کنار بگذارد.

اما اگر حریف Call کند، دیگر نمی توانید فقط با ادعای داشتن دست قوی برنده شوید و باید کارت هایتان مقایسه شوند. به همین دلیل، بلوف زدن بدون توجه به شرایط می تواند ژتون های زیادی از شما بگیرد. نوع دیگری هم به نام Semi-Bluff وجود دارد که در آن هنوز دست قوی ندارید، اما با باز شدن کارت مناسب می توانید دستتان را بهتر کنید؛ مثل زمانی که 4 کارت از یک خال دارید و منتظر فلاش هستید.

چطور از تصمیم های قبلی حریف سرنخ بگیرید؟

قرار نیست ذهن حریف را بخوانید یا از حالت چهره او با قطعیت بفهمید چه کارت هایی دارد. اما می توانید به الگوی تصمیم هایش توجه کنید. مثلا آیا معمولا فقط با دست های قوی مبلغ را بالا می برد؟ آیا در برابر افزایش شرط سریع کنار می رود؟ آیا مرتب با کارت های مختلف وارد پات می شود و شرط دیگران را قبول می کند؟

این رفتارها اطلاعات محدودی درباره شیوه بازی حریف به شما می دهند، اما هیچ کدام نشانه قطعی قدرت یا ضعف دست او نیستند. گاهی بازیکن محتاط هم بلوف می زند و بازیکن تهاجمی ممکن است ناگهان دست بسیار قوی داشته باشد. بنابراین بهتر است به جای تکیه بر یک رفتار خاص، مجموعه تصمیم های قبلی و شرایط فعلی میز را بررسی کنید.

چه موقع بهتر است به جای بلوف، دست را رها کنید؟

فرض کنید با کارت های ضعیف مقابل 3 حریف نشسته اید و هرکدام تا این مرحله شرط های قبلی را قبول کرده اند. در چنین موقعیتی، صرفا بالا بردن مبلغ به این معنا نیست که همه کنار خواهند رفت. هرچه بازیکنان بیشتری در دست باقی مانده باشند، احتمال اینکه یکی از آنها کارت مناسبی داشته باشد بیشتر می شود.

همچنین بلوف زدن مقابل حریفی که به ندرت Fold می کند، معمولا دشوارتر است. اگر دلیل روشنی برای کنار رفتن حریف ندارید، لازم نیست با شرط های بزرگ دست ضعیف خودتان را نجات دهید. گاهی بهترین کار این است که کارت ها را کنار بگذارید و برای دست بعدی آماده شوید.

آیا همه مدل های پوکر قوانین یکسانی دارند؟

تا اینجا تمام آموزش ما روی تگزاس هولدم بوده است، اما این بازی نسخه های دیگری هم دارد. بعضی از آنها از نظر تعداد کارت های شخصی متفاوت هستند، بعضی روش دیگری برای ساخت دست دارند و بعضی نیز ساختار شرط بندی متفاوتی دارند. لازم نیست همین حالا تمام نسخه ها را یاد بگیرید؛ فقط باید بدانید قوانینی که اینجا خواندید، همیشه بدون تغییر در سایر مدل ها استفاده نمی شوند.

تفاوت تگزاس هولدم با اوماها و پوکر 5 کارتی

در Texas Hold’em هر بازیکن 2 کارت شخصی دارد و 5 کارت مشترک نیز روی میز باز می شود. بازیکن می تواند از میان 7 کارت در دسترس، بهترین 5 کارت را انتخاب کند و حتی از هیچ کدام از کارت های شخصی خودش استفاده نکند. این همان نسخه ای است که در تمام مثال های اصلی مقاله یاد گرفتید.

اما در Omaha هر بازیکن معمولا 4 کارت شخصی دریافت می کند و 5 کارت مشترک روی میز قرار می گیرد. تفاوت بسیار مهم این است که برای ساخت دست نهایی باید دقیقا از 2 کارت شخصی و 3 کارت مشترک استفاده کنید. در Five Card Draw هم هر بازیکن 5 کارت شخصی می گیرد و در مرحله مشخصی می تواند تعدادی از کارت های خودش را تعویض کند. بنابراین روش بازی و تصمیم گیری در هر نسخه کمی متفاوت است.

تفاوت بازی No-Limit با Limit

در No-Limit بازیکن می تواند تا سقف ژتون های موجود خودش شرط بگذارد، البته باید حداقل های قانونی شرط و افزایش آن را رعایت کند. مثلا اگر 200 ژتون داشته باشید، در شرایط مجاز می توانید تمام آن را وارد پات کنید و All-in شوید. به همین دلیل اندازه ژتون های بازیکنان در این نسخه تاثیر زیادی روی تصمیم ها دارد.

در Fixed-Limit مبلغ شرط و افزایش آن براساس ساختار مشخصی محدود شده است. یعنی بازیکنان نمی توانند هر مقدار دلخواهی را برای Raise انتخاب کنند. نسخه Pot-Limit هم وجود دارد که حداکثر افزایش شرط در آن براساس اندازه پات و قواعد همان ساختار محاسبه می شود.

فرق بازی نقدی (Cash Game) با مسابقات (Tournament)

در بازی نقدی، ژتون ها معمولا ارزش مالی مشخصی دارند و بلایندها اغلب در سطح ثابت باقی می مانند. بازیکنان طبق قوانین میز می توانند با مقدار مشخصی ژتون وارد شوند و در زمان مجاز از بازی خارج شوند. اما در مسابقات، شرکت کنندگان با تعداد معینی ژتون رقابت را شروع می کنند و بلایندها معمولا طبق زمان بندی افزایش پیدا می کنند.

در مسابقات، تمام شدن ژتون ها می تواند به معنای حذف بازیکن باشد، مگر اینکه ساختار رویداد ورود دوباره را مجاز بداند. برای شروع یادگیری، نیازی نیست وارد هیچ کدام از این ساختارهای پولی شوید. یک میز دوستانه با ژتون های فرضی و بدون پرداخت واقعی برای تمرین قوانین کاملا کافی است.

این 7 اشتباه را نکنید؛ بیشتر تازه کارها همین جا به مشکل می خورند!

اگر تا اینجا مقاله را با دقت خوانده باشید، قوانین اصلی را می شناسید. اما دانستن قوانین به تنهایی کافی نیست؛ باید مراقب اشتباه هایی باشید که ممکن است وسط بازی از روی عجله، هیجان یا برداشت نادرست انجام دهید. بیایید 7 اشتباه رایج را مرور کنیم تا هنگام تمرین بهتر بتوانید جلوی آنها را بگیرید.

  1. با هر 2 کارت اولیه وارد بازی می شوید: صرفا چون کارت دریافت کرده اید، مجبور نیستید ادامه دهید. بعضی دست ها ضعیف هستند و پرداخت ژتون بیشتر برای آنها معمولا تصمیم خوبی نیست.
  2. ارزش دست ها را اشتباه تشخیص می دهید: مثلا فکر می کنید استریت از فلاش قوی تر است یا دو جفت می تواند سه تایی را شکست دهد. جدول رتبه بندی را آنقدر مرور کنید که ترتیب دست ها کاملا برایتان روشن شود.
  3. فقط به کارت های شخصی خودتان توجه می کنید: ممکن است یک جفت آس داشته باشید، اما روی میز کارت هایی باز شده باشند که حریف با کمک آنها استریت یا فلاش ساخته است. همیشه تمام کارت های مشترک را بررسی کنید.
  4. جایگاه و ترتیب نوبت ها را جدی نمی گیرید: تصمیم گرفتن در موقعیت ابتدایی با تصمیم گرفتن بعد از مشاهده اقدامات چند حریف متفاوت است. قبل از انتخاب حرکت، ببینید چه کسانی هنوز باید تصمیم بگیرند.
  5. بدون دلیل مبلغ شرط را بالا می برید: قبل از Raise مشخص کنید چرا این کار را انجام می دهید. آیا دست قوی دارید؟ آیا انتظار دارید حریف با دست ضعیف تر ادامه دهد؟ یا فکر می کنید احتمال Fold کردن او بالاست؟
  6. از یک برد یا باخت نتیجه قطعی می گیرید: ممکن است تصمیم خوبی بگیرید و باز هم شکست بخورید. برعکس، ممکن است با تصمیم ضعیف برنده شوید. برای ارزیابی کیفیت تصمیم، فقط نتیجه یک دست را ملاک قرار ندهید.
  7. قبل از یادگیری کامل سراغ بازی پولی می روید: وقتی هنوز ارزش دست ها، حرکت های مجاز و محاسبه احتمال را به خوبی نمی شناسید، وارد کردن پول واقعی ریسک بیشتری ایجاد می کند. ابتدا با ژتون های فرضی تمرین کنید و یادتان باشد هیچ مهارتی برد قطعی نمی سازد.

مهم ترین نکته این است که قرار نیست از همان روز اول همه تصمیم هایتان عالی باشند. هر بار که یک دست را تمرین می کنید، به دلیل انتخاب های خودتان فکر کنید و ببینید آیا قوانین را درست به کار برده اید یا نه. همین مرور ساده به یادگیری عمیق تر کمک می کند.

جمع بندی؛ حالا برای اولین دست آزمایشی آماده اید؟

خب، از یک دسته ساده 52 کارتی شروع کردیم و حالا شما می دانید کارت ها چطور ارزش گذاری می شوند، دست های برنده چه ترتیبی دارند، مراحل Pre-Flop تا Showdown چگونه پیش می روند و هنگام رسیدن نوبت چه انتخاب هایی پیش رویتان است. علاوه بر این، یاد گرفتید که برای تصمیم گیری فقط نباید به کارت های خودتان نگاه کنید؛ جایگاه، شرط حریف، کارت های مشترک و احتمال بهتر شدن دست هم اهمیت دارند.

حالا بهترین کار این است که یک دسته پاسور بردارید، چند ژتون فرضی روی میز بگذارید و با دوستانتان یک دست آزمایشی بازی کنید. ابتدا روی شناخت قوانین و تشخیص برنده تمرکز کنید و بعد سراغ مفاهیمی مثل احتمال، پات آدز و بلوف بروید. قرار نیست در اولین بازی استاد شوید؛ هدف این است که هر دست را بهتر از دست قبلی بفهمید و با دلیل تصمیم بگیرید. حالا کارت ها را پخش کنید و ببینیم اولین دستتان چطور پیش می رود!

سوالات متداول

آیا می توان پوکر را بدون پول واقعی یاد گرفت؟

بله، با یک دسته کارت معمولی و ژتون های فرضی می توانید مراحل را تمرین کنید، بدون پرداخت پول.

برای شروع بازی پوکر چند نفر لازم است؟

در تگزاس هولدم حداقل 2 بازیکن لازم است، اما بازی روی میزهای 6 یا 9 نفره نیز انجام می شود.

آیا آس همیشه قوی ترین کارت است؟

خیر، آس بالاترین کارت است، ولی در استریت آس، 2، 3، 4 و 5 نقش پایین ترین کارت را دارد.

آیا برای برنده شدن حتما باید کارت های خود را نشان دهیم؟

خیر، اگر تمام حریفان کنار بروند، آخرین بازیکن باقی مانده بدون نشان دادن کارت هایش برنده همان دست می شود.

چرا در تگزاس هولدم فقط 5 کارت برای تعیین برنده مهم است؟

چون در تگزاس هولدم، دست از بهترین 5 کارت ساخته می شود؛ کارت ها می توانند شخصی یا مشترک باشند.

آیا برای برنده شدن در پوکر حتما باید بلوف بزنیم؟

خیر، بلوف اجباری نیست؛ بهتر است ابتدا روی تشخیص دست ها، نوبت ها و تصمیم های ساده تمرکز کنید.

اگر تمام ژتون هایمان را از دست بدهیم چه اتفاقی می افتد؟

اگر ژتون های شما تمام شوند، وضعیت ادامه بازی به قوانین میز بستگی دارد؛ در مسابقات ممکن است حذف شوید.

تفاوت تگزاس هولدم با اوماها در چیست؟

در هولدم هر نفر 2 کارت دارد؛ در اوماها 4 کارت می گیرد، اما دقیقا از 2 کارت استفاده می کند.

اگر 2 بازیکن دست هم رتبه داشته باشند، چه کسی برنده می شود؟

ابتدا رتبه دست ها بررسی می شود؛ اگر برابر باشند، کارت های جانبی تعیین کننده هستند یا پات تقسیم می شود.

آیا داشتن جفت آس به معنی برد قطعی است؟

خیر، جفت آس ممکن است مقابل استریت یا فلاش شکست بخورد؛ قدرت دست با کارت های مشترک تغییر می کند.

ما را در گوگل ستاره دار کنید 🌟تا مطالب ما را در جستجو های گوگل بیشتر ببینید
افزودن به گوگل
روزنامه‌ نگاری ورزشی، تحلیل فوتبال، اجرای برنامه‌ های ورزشی، گزارشگری فوتبال، تولید محتوای ورزشیخبرنگار، نویسنده و مجری ورزشی

نوید استاد رحیمی، خبرنگار و نویسنده ورزشی، از فعالان حوزه برنامه‌ سازی فوتبال در تلویزیون و فضای دیجیتال است. سابقه حضور در فوتبال ۱۲۰، اجرای ویژه‌ برنامه یورو ۲۰۲۴ و فعالیت کارشناسی در آنساید، بخشی از تجربه او در پوشش رویدادهای مهم ورزشی است. او در کنار اجرای برنامه، به تولید محتوای تحلیلی و گفت‌وگوهای تخصصی فوتبال نیز پرداخته است. یکی از فعالیت‌های شاخص استاد رحیمی، اجرای فوتبالوفن است؛ برنامه‌ای مستقل که موضوعات متنوع فوتبال ایران و جهان را دنبال می‌کند. مصاحبه با چهره‌های رسانه‌ای و فوتبالی و بررسی اتفاقات لیگ برتر در قالب برنامه‌های صوتی و تصویری، به فعالیت حرفه‌ای او در رسانه‌های دیجیتال شکل داده است.

👈 دیدگاه کاربران در رابطه با آموزش بازی پوکر از صفر + قوانین، دست‌ ها و مراحل بازی

من خیلی وقت پشت دستهای مختلف پوکر میگذارم و همیشه می‌خوام بازیمون رو بهتر کنم. این مقاله خیلی جامع بود، خصوصا بخشی که درباره نوبتها و زمان شرطبندی صحبت میکرد. اما سوالی که همیشه برایم پیش میاد اینه که چطور می‌شه حریفون رو تو بازی خیانت کرد؟ یعنی چطور می‌شه از رفتارشون فهمید که دست قوی دارن یا ضعیف؟!

یه دوستم همیشه میگه باید توجه کرد که حریفون چقدر وقت میگذرن برای تصمیمگیری. اگه طولانی‌تر از معمول وقت می‌گذره، ممکنه دست ضعیف داشته باشن. اما من همیشه مطمئن نیستم. شما چه روشی دارید برای تشخیص دست حریف‌ها؟…

نازنین حسنی در 1405/08/09 نظر داده

دیدگاه شما در مورد آموزش بازی پوکر از صفر + قوانین، دست‌ ها و مراحل بازی چیست؟

بارگذاری تصویر...
شرط بندی